الله

شاید البته شاید این آخرین نوشته من در وبلاگ موسائی باشه. گفتم شاید !!!

دلیلش هم اینه که به واسته یاری خدا تونستم سایت خودم رو راه اندازی کنم. اسم سایتم رو هم گذاشتم شادیسم . ( شادیسم که یک لغت ابداعی توست خودمه به معنای گروهیه که شادی رکن اصلی اوناست. )

شادیسم یک سایت جامع هست که شامل بخش های متعددیه. منتها فعلا سایت مادر و سایت انجمن های شادیسم راه افتاده. در شادیسم من در کنار هدف های که داشتم رو آوردم به ترویج شادی های سالم. خیلی هم خوشحال می شم اگه تمامیه دوستانم رو در سایت خودم ببینم. برای عضو شدن در انجمن شادیسم می تونید روی این لینک کلیک کنید :

ثبت نام در انجمن های شادیسم

این روز ها من درگیر راه اندازی سایتم بودم. و دارم روز به روز امکاناتش رو بیشتر می کنم. در قسمت انجمن های شادیسم هر فردی می تونه عضو بشه و به تبادل نظر و بحث  پیرامون مطالب بپردازه، و یا مطلب مورد نظرش رو راه اندازی کنه تا دیگران هم بتونند در مورد اون موضوع نظر بدند.

ایده هایی هم برای دوستانم دارم ، که اگه مایل باشند سایت زیر مجموعه ای بهشون میدم با فضای نامحدود برای ایجاد سایت های خودشون. فقط برای این مورد دوستانی که در پیوند های من حضور دارند به من یک میل بزنند تا من براشون این امکان رو ایجاد کنم تا سایت خودشون رو با استفاده از سایت مادر که همون شادیسمه تحت نظارت کامل خودشون راه اندازی کنند.
برای این کار با این ایمیل تماس بگیرید :

info@shadism.com

راستش می خواستم تمام وبلاگ های خودم رو ببندم. اما تصمیم گرفتم تمام وبلاگ هام اطلاع بدم که دوستانم در صورت تمایل به سایتم بیان.

در پایان  از همه دوستانم دعوت می کنم که به انجمن های شادیسم یک سری بزنن. چون حضورشون برای من نیرو بخش خواهد بود.

یا حق...

 

فعلا فقط در حال خوندن درسم  و می خوام امتحانات رو پشت سر بذارم. باید همه رو پاس کنم تا بتونم دوباره بیام اینجا.

پس فعلا تا بعد امتحانات بدروود.

بیا که رایت منصور پادشاه رسید
                                                        نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید
جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت
                                                         کمال عدل بفریاد داد خواه رسید
سپهر دو رخش اکنون زند که ماه آمد
                                                         جهان بکام دل اکنون رسد که شاه رسید
ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن
                                                          قوافل دل و دانش که مرد راه رسید
عزیز مصر به رغم برادران غیور
                                                          ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید
کجاست صوفی دجال فعل ملحد شکل
                                                          بگو بسوز که مهدی دین پناه رسید
صبا بگو که چها بر سرم درین غم عشق
                                                           ز آتش دل سوزان و دود آه رسید
ز شوق روی تو شاها بدین اسیر فراق
                                                           همان رسید کز آتش به برگ کاه رسید
مرو بخواب که حافظ به بارگاه قبول
                                                           زور دنیم شب و درس صبحگاه رسید

 روزگاری بود که با کارتون های تلویزیون عالمی داشتیم.
او روزها فقط و فقط فکر بازی و تفریح بودیم.
کارتون های زیادی رو هم دیدیم.
توی این مورد شک ندارم که همه ما هنوز کارتون های زمان کودکیمون رو دوست داریم.
خیلی هامون دوست داریم که برای یک بار دیگه هم شده اون ها رو ببینیم.
البته به لطف صدا و سیما برای خیلی از کارتون ها این اتفاق میوفته.
من خودم به شخصه خیلی دنبال ترانه های کودیکم گشتم.
خوب تا حدودی هم موفق بودم.
حالا می خوام چیزایی رو که یافتم و یا پیدا می کنم رو برای دوستانم هم قرار بدم.
مطمئنم خیلی از شما دوستان هم دوست دارید یک بار هم شده به اون ترانه ها گوش بدید.

اینبار ترانه تیتراژ یک برنامه خیلی معروف رو براتون میذارم.
ترانه علی کوچولو

براي دريافت اين ترانه بر روي لينك زير كليك كنيد.

 >>>>>>>       علي كوچولو       <<<<<<<

اميدوارم از سري مطالب خوشتون بياد.

راستش فال نامه حافظ رو كه باز كردم اين شعر اومد :

اي رخت چون خلد و لعلت سلسبيل      سلسبيلت كرده جان و دل سبيل
سبز پوشان خطت بر گرد لب                همچو مورانند گرد سلسبيل
ناوك چشم تو در هر گوشه‌اي               همچو من افتاده دارد صد قتيل
يا رب اين آتش كه در جان منست          سرد كن ز انسان كه كردي بر خليل
من نمي‌يابم مجال اي دوستان             گر چه دارد او جمالي بس جميل
پاي ما لنگست و منزل بس دراز            دست ما كوتاه و خرما بر نخيل
حافظ از سر پنجه‌ي عشق نگار             همچو مور افتاده شد در پاي پيل
شاه عالم را بقاء و عز و ناز                   باد و هر چيزي كه باشد زين قبيل

........................................................................................................حافظ

 باران می بارد ، باران می بارد
 بر روی تن سرد و بی جان من
 روح باران به تنم جان می بخشد
 از جا بر می خیزم
 به عشاق می پیوندم
 در باغ عشق ، قدم می زنم
 باران می بارد ، باران می بارد
 بدیهایم را می شوید 
 روح خوبی در وجودم می دمد
 به تنم گرما می بخشد
 باران می بارد ، باران می بارد
 مرا به جشن رؤیاها می برد
 مرا به روی بلندترین کوه می برد
 تا از آنجا دنیا را نظاره کنم
 طلوع و غروب زیبای خورشید را
 قوس و قزح را
 خرمی و سرسبزی درختان را
 دریاچه ها ، دریاها ، آسمان و عظمت دنیا را
 راستی که دنیا چه عظمتی دارد
 ..................................................................................سهيلا نوری

      راستی راستی بعضی ها می گن شعر گفتن نیاز به یه حال و هوای خاص داره دروغ نگفتن. آخه یه جورایی من هم بعضی وقت ها ادای شاعران رو در میارم و هی به مغزم فشار میارم که یه چیزی بنویسم و اسمش رو بذارم شعر.

       یه روز توی اتوبوس گفتم یکم به مغزم فشار بیارم، اما نمی شد. خوب همش حواسم به بیرون از پنجره پرت می شد. هر کاری می کردم که حواسم به کار خودم باشه چشمم می چرخید سمته پنجره و منظره هایی که به سرعت عبور می کردند.
       یه روز توی دانشگاه سر کلاس می خواستم شعر بگم . اما اونجا هم دیدم صدای استاد رو مغزم راه میره، تازه از اون مهم تر حرف های استاد رو متوجه نمی شدم. خوب نتیجه معلوم بود دیگه. هم اینکه نمی
تونستم شعر بگم و هم این که آخر ترم  گل می کاشتم.
       روز بعد توی محوطه دانشگاه خواستم شعر بگم . اما اونجا هم هر کدوم از هم ترمی هام که میومد یه چیزی می گفت. یکی می گفت : شاعری هم شد کار ؟ یکی دیگه می گفت : همین مونده بود تو هم شاعر بشی ! و ... . خوب فقط این چیزا نبود که، از تیکه و متلک تا عقاید خودشون رو به من تحمیل می کردند.
       توی یه فضای طبیعی هم که عرفان و افکار معنوی همچین به سراغم میاد که دیگه به هیچ چیزی بجز : خالقم و خودم و اطرافم فکر می کنم. خوب با این اوصاف معلومه که دیگه جایی نمی مونه برای فکر کردن به شعر و شاعری !
       اما یک بار توی همین شلوغی ها یه چیزایی میزنه به ذهنم که در فهم خودم خیلی پر معنا و زیباست . اما دریغ که اون موقع یا چیزی برای نوشتن دم دستم نیست یا نمی تونستم بنویسم. دیگه چی بشه که یه جوری یادداشت برداری کنم و ... . تازه از تعداد بالایی از این گفته ها یکی رو انتخاب کنم برا موسائی.

       در اینجا هم با این همه داستان تعریف کردن می خواستم بگم که کار شاعر ها  هم سخته و روحیات خودش رو می خواد.
       و یک تشکر خشک خالی هم شده از این دوستان انجام بدم.
       امیدوارم چیزایی که در شعر ها می گید  به نوعی آموزش مطالب به مردم عام باشه.

       پیروز و موفق باشید.